معرفی کتاب دارو درمانی و تغذیه در اختلالات گفتار و زبان
در مقدمه این کتاب آمده است:
بیشتر اختلالات گفتارو زبان ، یک ماهیت نورولوژیک دارند پس میتوان جهت کاهش نقایص نورولوژیک در این بیماران از داروهایی بهره برد که در بهبود نواقص نورولوژیک مفید باشند. از جمله اختلالاتی که ماهیتی نورولوژیک داشته و میتوان از دارودرمانی درکنار سایر روشهای درمانی استفاده کرد ، میتوان به اختلالات نافذ رشد، لکنت، ADHD، آفازی، پارکینسون، صرع و MS اشاره کرد. اخیرا در زمینه استفاده از دارو در کنار درمان های توانبخشی مطالعات زیادی صورت گرفته، به عنوان مثال در حیطه ی اتیسم اثربخشی داروهای آنتی سایکوتیک، ضدافسردگی ها و عناصر گاباارژیک و گلوتامات ارژیک و سایر عناصر بررسی شده است واثربخشی تعدادی از این عناصر مشخص شده و تعدادی هم جزو داروهای بی اثر شناخته شده اند. همچنین در حیطه ی اختلال لکنت، تمرکز بیشتر مطالعات بر داروهای آنتاگونیست دوپامین یا داروهای گاباارژیکی می باشد با این هدف که سطح بالای دوپامین را در نواحی ساب کورتیکال مغز این افراد کاهش دهند. بطورکلی باوجود نواقص نورولوژیک مشهود در بسیاری از اختلالات گفتار و زبان و از طرفی با مشاهده ی اثربخشی داروهای آزمایش شده درکاهش شدت علایم این اختلالات، مشخص میشود که میتوان از دارودرمانی هم به عنوان نوعی درمان کمکی در کنار درمان های توانبخشی که برای این بیماران انجام میشود کمک گرفت تا در یک مدت زمان کوتاه نتیجه ی مثبت مورد انتظار حاصل شود.
در پاسخ به چرایی لزوم مرور بر دارودرمانی در اختلالات مربوط به نواقص گفتارو زبان در قدم اول بهتر است اینگونه بیان کنیم که مرور بر دارودرمانی برای آسیب شناسان گفتار و زبان به جهت لزوم رفع سریع نیازهای بیماران توسط درمانگران و بالابردن بازده درمان، اهمیت دارد. در سال های اخیر مطالعات جدیدی در خصوص انواع درمان های اثربخش درحیطه ی اختلالات گفتار و زبان انجام شده است. و نیاز است که درمانگر از تمامی درمان هایی که اثرات مثبتی بر بیمارمیگذارند آگاهی داشته باشد و در صورت نیاز برای بهبود عملکرد بیماران و یا پیشبرد طرح های درمانی خود از آنها کمک بگیرد. از جمله ی این درمان ها میتوان به دارودرمانی اشاره کرد. داروهایی که اخیرا دربرخی اختلالات معرفی شده اند و درمطالعات متعددی مورد آزمون و بررسی قرارگرفته اند ، ارتباط تنگاتنگی با درمان های توانبخشی ایجاد کرده و همپای این درمان ها اثرگذاری خود را نشان داده اند و درمواردی اثر توانبخشی را نیز تقویت میکنند همچنین برخی عوارض جانبی داروها میتوانند بر روند درمانی اتخاذ شده توسط درمانگر تاثیر منفی بگذارند. پس نیاز است تا گفتاردرمان آگاهی لازم را در رابطه با تاثیرات مثبت داروها و همچنین عوارض جانبی آنها داشته باشد و بتواند علت بروز برخی علایم بیمار در جلسه ی درمان( چه علایم مثبت/ چه علایم منفی) را تشخیص دهد و در جهت حفظ این علایم و یا کاهش آنها با پزشک مربوطه مشورت نماید و نظرات خود را در رابطه با تاثیرات داروهای مصرفی بیمار اعلام نماید تا مصرف آن دارو در نتیجه ی تاثیر مثبتش ادامه یافته و یا به علت عوارض جانبی منفی آن، محدود شود.
%d8%b7%d8%b1%d8%ad-%d8%ac%d9%84%d8%af-1

1 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

میخواهید به بحث بپیوندید؟
احساس رایگان برای کمک!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *